|
خونه کوچولوی من
چقدر کوچولویی دلک ساده من...چه زود دل میبندم و چه سخت دل میکنم...چقدر به اون خونه کوچولوی قشنگم عادت کرده بودم...چقدر دوستش داشتم...و حالا چقدر دلتنگشم... |+| نوشته شده توسط نازنین بانو در دوشنبه بیست و ششم فروردین 1387  طلوع...
-هیچ در وقت سحر -شاعر این شعر رو نمیشناسم...این شعرو یه همکلاسی ترم اول دانشگاه تو دفتر خاطراتم نوشته...ادامه اش رو شاید بعدا بنویسم... |+| نوشته شده توسط نازنین بانو در چهارشنبه چهاردهم فروردین 1387 |
درباره وبلاگ
 یکی بود یکی نبود
سالها پیش تو یه خونواده ساده ی ساده یه دختر کوچولوی ساده ی ساده به دنیا اومد که یه دنیا آرزوهای رنگارنگ و بزرگ بزرگ داشت... و اون دخترک منم...هنوز ساده ی ساده با یه دنیا آرزوهای رنگارنگ و بزرگ بزرگ... پشتيباني
 |
